روح رود

“همچنان که خورشید پایین و سرخ بر آب می‌تابید، به اقیانوس قدم گذاشتم. آب هنوز بالا و قهوه‌ای و کدر است و خاطره طوفان آن را در خود دارد، بنابراین اگر چیزی زیر آن باشد، من آن را نمی‌دانم. اما این بخشی از این ندانستن است. تسلیم شدن در برابر احتمالات زیر سطح. در نهایت، این اقیانوس نبود که پدرم را کشت. آب آنقدر سرد است که پاهایم تقریباً بلافاصله بی‌حس می‌شوند. دستانم را به دو طرفم دراز می‌کنم و چشمانم را می‌بندم. به صدای برخورد آب با آب گوش می‌دهم. فریادهای گوشخراش پرستوهای دریایی و گیله‌مات‌ها در صخره‌های ساحل، صداهای نافذ و گرفته مرغ‌های دریایی بالای سرم. بوی جلبک دریایی و ماهی و عطر مبهم لانه‌سازی پرندگان در ساحل به مشامم می‌رسد. نمک لب‌هایم را می‌پوشاند، مژه‌هایم را پوسته پوسته می‌کند. فشار سرما را بر بدنم حس می‌کنم. شن‌ها در جزر و مد جابجا می‌شوند و از زیر پاهایم بیرون کشیده می‌شوند. کاملاً بی‌حرکت هستم. خورشید پشت پلک‌هایم سرخ است. اقیانوس مرا جابجا نخواهد کرد و سرما مرا با خود نخواهد برد.”